Drie stapeltjes

 

‘Alles is in orde, mevrouw.’

‘Kan het terugkomen?’

‘U heeft evenveel kans als iedere andere vrouw.’

‘En de correctie?’

‘Die kan later. Geniet van de zomer, ruim uw geest op in plaats van alles op te stapelen.’

Het linker stapeltje – weggooien – is het gemakkelijkst. Het rechter – wassen en strijken – is ook geen probleem, behalve dat strijken nog pijnlijk is.

Bij het middelste stapeltje – twijfel – staat ze lang stil. Diep uitgesneden bloesjes, topjes met een laag decolleté. Naar het linker of rechter stapeltje? Bovenop ligt de bandeaubikini die ze vorig jaar had gekocht, toen die sluipmoordenaar zich nog niet had geopenbaard.

Ze staat voor de spiegel, maar met gesloten ogen doet ze de bandeau om… Ze ziet hoe ze er ooit uitzag.

De stof laat ze door haar vingers glijden. Ze voelt haar borst die er niet meer is. De andere is mooi en rond en lijkt zich af te zetten tegen de afgezette borst.

Haar man heeft nog steeds niets anders gezegd dan ‘je bent nog steeds mooi’. Dat ‘steeds’ benadrukt dat er iets is veranderd. Ze wil het meisje weer zijn dat haar puberteit beleeft om een vrouw te worden. In de spiegel kijken zonder gelijk haar hoofd weer weg te draaien. Haar borsten zien groeien.

De correctie duurt nog maanden. En dan nog… Het blijft nep. Hoe voelen siliconen in je hoofd? Onbegrijpelijk dat vrouwen in hun gezonde borsten laten snijden voor een maatje meer.

Ze haalt de kleding uit de vuilniszak die ze voor de zoveelste keer er weer in heeft gedaan, of liever gezegd, gegooid. De tik van een traan op de vuilniszak worden tikken.

Ze kleedt zich aan en doet d’r haar goed. Haar! Ja, dat heeft ze weer. Die pruik heeft nooit op een stapeltje gelegen. Zodra ze die niet meer nodig had, hebben ze hem in een vuurkorf in de tuin verbrand. Een stinkende tijd verdween in de lucht. Er werd voor haar geapplaudisseerd. Met een gemaakte glimlach deed ze of ze van haar glaasje kinderchampagne genoot. De barbecue ernaast werd op de eerste warme avond weer gezellig in gebruik genomen. Het was op de dag dat de keuringsarts had gezegd dat de vermoeidheid nu wel weg was. Het leven ging weer gewoon door. Dat was maar goed ook – vond iedereen. En ze kon gewoon blijven zitten, zelfs het wegwerpbestek hoefde ze niet weg te gooien, vond haar man die te veel had gedronken, maar dat wel had verdiend na die voor hem ook moeilijke tijd. Evenals de eerste vrijpartij sinds lange tijd, die ze haast uitredend uit haar gehavende lichaam onderging. Met het licht uit.

Ergens boven in de kast maakt ze een stapeltje zonder het te benoemen. Ze kijkt voorbij haar spiegelbeeld en ziet de foto’s op haar nachtkastje. Het is goed, voor nu althans. ‘Alles is in orde,’ had de arts gezegd. ‘Evenveel kans als iedere andere vrouw.’ Het leven zit vol met kansen en percentages.

Maar tranen van verdriet en blijdschap zijn procentueel niet van elkaar te onderscheiden.

 

 

Klaas Dijkhoff is niet slim

Ik denk dat ik naar het partijcongres van GroenLinks kijk met Jesse Klaver aan het woord: opgerolde mouwen. Maar ik vergis me, het is Klaas Dijkhoff, de slimste mens volgens het gelijknamige tv-programma. Klaas vindt dat je mensen als persoon moet aanspreken... ‘We moeten af van het aanspreken van iemand als deel van een groep. Je mag een net afgestudeerd Marokkaans meisje niet op wangedrag van een jongen aanspreken.’ Hiermee doelt hij op een bepaald probleem, maar durft zich hieraan niet te wagen.

 

Heel goed meneer Dijkhoff, een mens is een individu. Maar vervolgens spreekt u zichzelf tegen als u het over verlaging van de bijstandsuitkering heeft die hele groepen mensen zal treffen – als iemand een opleiding volgt, solliciteert of vrijwilligerswerk doet, kan hij ‘er wat bijverdienen’.

Een bijstandsuitkering is een recht. Verworven door bijvoorbeeld ouderen – om het toch maar over groepen te hebben – die buiten hun schuld om door ontslag en boventalligheid in de problemen zijn gekomen. Niet weten hoe ze hun pensioen moeten halen met hoge huur- of hypotheeklasten. Ziek door de stress na jaren van sollicitatie en afwijzing moeten ze ook nog een tegenprestatie leveren die totaal geen zoden aan de dijk zet. Het doet me weer denken aan Jetta Klijnsma met haar desastreuze kostendelersnorm die zelfs bijstandsgerechtigden het ‘moestuintje van Albert Heijn’ niet gunde.

 

Verder zegt Dijkhoff dat vluchtelingen als ze vijf jaar hier zijn niet meer automatisch het Nederlanderschap moeten krijgen. Ze kunnen drie of vier jaar in Nederland 'bijkomen' en dan terugkeren. Hij zegt hiermee dat het aantal bijstandsuitkeringen exorbitant is gestegen door het falende VVD-immigratiebeleid. Dat economische vluchtelingen hier mogelijk een bijstandsuitkering moeten verdienen staat als een paal boven water. Maar ja, ageren tegen deze mensen ligt veel gevoeliger dan mensen korten die in Nederland altijd hebben gewerkt. Kunnen zij zich beroepen op discriminatie? Kort niet de verkeerden, meneer Dijkhoff.

En wat gaat u doen met die twee bijstandsgerechtigden van Villa Eikenhorst in Wassenaar die niet eens belasting betalen? O, lintjesknippen is ook een tegenprestatie? Gaan we dat toch doen!

 

Het lijkt mij verstandig, meneer Dijkhoff, dat u zich in verbinding stelt met Jetta Klijnsma. Volgens mij is zij ergens in het oosten van het land bezig met haar moestuintje. Onder de groene bladeren van de radijsplantjes van Albert Heijn zult u geen radijs aantreffen. Maar ach, u levert een tegenprestatie en uw mouwen zijn tenslotte al opgestroopt. Wees nu eens écht slim.

Het huwelijk van Harry en Meghan

Net bekomen van een zangeres met rollende ogen die een kip nadoet, of een andere plaag dient zich aan. ‘Nog één nachtje slapen,’ zegt de zoveelste in haar stoel soppende of op zijn kruk wippende royalty-deskundige. Ik noem geen namen: te veel en te ergerlijk. Ook niet van ‘die ene uit Engeland en die andere uit Amerika’ die door hun voorgenomen huwelijk ‘ons’ zo blij maken.

 

Blijde gezichten van BN’ers bij de diverse praatprogramma’s van Nederland. Behalve Peter R. de Vries. Die heeft niets met koningshuizen. Hij bemoeit zich liever met een bekende boef die voor het hekje staat in een zwaarbewaakte bunker waar al vroeg een rij staat van mensen vererende ‘toeristen’ die een glimp hopen op te vangen van rapaille en Astrid. Wat een geweldige vrouw. Wat een goed boek.

Het kan niet op, wat een week: vandaag het huwelijk van ‘die twee’. Zelfs uit Australië zijn ze gekomen om de koets voorbij te zien rijden. Verkleed als elfje! Nee, op grond daarvan kun je niet opgepakt worden. En zul je altijd zien: in Engeland regent het frequent; depressies krijgen wij altijd uit dit land, maar vandaag is het daar stralend zonnig. Je krijgt niet altijd wat je verdient.

 

Uitgebreid wordt de dresscode besproken. De jurken moeten net over de knie vallen en de mannen kleden zich in jacquet. De steeds meer krimpende Elizabeth zal toch een zoompje moeten leggen. Philip loopt er sowieso bij als een pinguïn.

Geen probleem voor Willem-Alexander en Máxima, want die zijn niet uitgenodigd en kunnen dus nog uitrusten van Koningsdag en de Dodenherdenking op 4 mei. Max hoeft Jan Taminiau niet te bellen en Alexander (nee, niet Pechtold, die heeft een akkefietje door zijn uitspraak over Russen) kan zijn veredelde marechaussee-uniform in de mottenballen laten hangen.

 

Het wordt een ingetogen huwelijk met maar zeshonderd genodigden onder wie mensen uit de liefdadigheidswereld. Want dat zal toch de corebusiness van ‘die twee’ worden. Het huwelijksfeest kost dan ook niet meer dan een slordige vijftigmiljoen pond.

Jammer dat de vader van ‘die andere uit Amerika’ er niet bij kan zijn. Maar dat gebeurt wel vaker: heeft de een moeite om vliegtuigluiken gesloten te houden, heeft de ander hartfalen. Ach, falen blijft falen.

 

Vanmiddag zal er wel weer een collectant voor de supermarkt staan. Ik denk dat ik toch maar eens een selfie neem als ik royaal een euro doneer.

Black Friday en schoon drinkwater

 

Het AD wil de zwartepietendiscussie niet stoppen en voor- of tegenstanders de mond snoeren, maar opschorten tot na het sinterklaasfeest.

Daarmee wordt de discussie juist weer aangezwengeld; alle praatprogramma’s besteden er weer aandacht aan. En ik nu ook. Dus genoeg hierover, voor mijn part voor altijd.

 

Mijn computer gaat bijna op zwart omdat mijn mailbox volloopt met allerlei advertenties over aanbiedingen op Black Friday. Vader- , Moeder- en Valentijnsdag zijn kennelijk niet meer voldoende voor de middenstand. Artikelen die speciaal voor deze dag zijn ingekocht, worden met quasi kortingen tot wel 70% aangeboden. Maar goed, dat is het spel.

Uiteraard is dit verschijnsel weer afkomstig uit het ‘mooie’ Amerika: ‘Sale on Black Friday.’ Amper de kalkoen van de vorige avond – Thanksgiving Day – naar binnen gewerkt of de Amerikanen drukken elkaar haast dood om toch vooral als een van de eersten de winkels te bestormen en geen ‘sale’ aan hun neus voorbij te laten gaan.

 

Uit een heel ander deel van de wereld komen berichten die zwarter dan zwart zijn en beslist geen spel: berichten over landen waar iedere 90 seconden een kind sterft door gebrek aan iets toch (ogenschijnlijk) heel simpels: schoon drinkwater. Met een rantsoentje van een paar liter moet een heel gezin het een week lang doen. Deze ‘korting’ gun je niemand. Op geen enkele dag!

Als ik gedoucht heb en gedurende de dag veel water drink omdat het gezond is en even later weer mijn handen was, doe ik dat dan in onschuld? Ondanks dat ik een jongetje van drie jaar oud met de lengte van een kind van een jaar op mijn netvlies heb?

 

Als op Black Friday (en andere dagen!) de voorraad flessen drinkwater uit de supermarkt wordt gehaald in landen waar schoon drinkwater gewoon uit de kraan komt, verzameld en naar de landen wordt vervoerd waar geen water door de leidingen stroomt, dan is het probleem gedeeltelijk opgelost. Als een verstuurd appje met een foto binnen luttele seconden aan de andere kant van de wereld kan worden ontvangen, dan moet dit technisch en logistiek mogelijk zijn.

Maar gedeeltelijk opgelost is geen oplossing, want zolang de droogte aanhoudt en er geen échte milieumaatregelen worden genomen, zal dit probleem blijven bestaan. Als iedere 180 seconden een kind sterft in plaats van iedere 90, dan is er niets opgelost!

 

Sint-Maarten is geen feestje

 

Code oranje? We fietsten er gewoon doorheen omdat die nog niet bestond. Niet zeuren, maar wat harder trappen in een lagere versnelling als je die had. Straatjes binnendoor nemen, dan had je wat minder last van die stevige wind die tegenwoordig storm heet.

 

Je hoort en ziet toch het weerbericht op de diverse zenders; herhalingen van herhalingen. Tussen die berichten door verslagen van de orkaan Irma – waarom die orkanen altijd dit soort namen krijgen is mij een raadsel.

Nadat ik voor de zekerheid mijn oude, krakkemikkige zonnescherm nog wat vaster zet, zie ik op tv dat er niet veel van Sint-Maarten is overgebleven. Ik probeer me voor te stellen hoe verschrikkelijk dat is terwijl ik naar mijn inboedel kijk. Hoe verschrikkelijk het is als je niets te eten meer hebt, je je kinderen niets te eten kan geven. Welke code moet je daarvoor geven?

Te eten heb ik het over. En je huis kwijt zijn waar wellicht een zonnescherm aan gehangen heeft. Persoonlijke bezittingen zoals foto’s en andere dierbare herinneringen. Of nog erger, zoals dierbaren verliezen.

Maar dat de orkaan alles heeft verwoest wil nog niet zeggen dat je maar moet gaan plunderen. Goede mensen sjouwen geen dozen met tv’s en computers op hun rug mee door het water. Goede mensen stelen hooguit eten. Stelen kun je dat niet eens noemen.

 

Dat er een tv-actie zou komen wist je wel. En natuurlijk weer aangekondigd door BN’ers die ons moeten aansporen om toch vooral te doneren. In rijen staan ze klaar – vooral diegenen die even wat minder in beeld zijn geweest – om plaats te nemen in een telefoonpanel om aan brandmarketing te doen: kan nooit kwaad om het eigen merk te promoten en aan naamsbekendheid te doen.

Wat zijn ze toch goed. Vertellen tranentrekkende gesprekken die ze gevoerd hebben met mensen die nog dagen onder de indruk zijn van hun gesprek met de BN’er.

Een jongetje komt de inhoud van zijn kapotgeslagen spaarvarken, wel tien euro, brengen. Tranen van ontroering bij de presentator. Het jochie is zelf haast in tranen – ja, als je gedwongen wordt door je vader met die hamer in zijn hand… Vader wil ook wel eens op tv komen. Wie weet krijgt hij de kans om de naam van zijn bedrijf te noemen.

 

Als aan een inwoner van Sint-Maarten wordt gevraagd wat hij ervan vindt dat Willem-Alexander het eiland bezoekt, zegt hij diplomatiek dat dat voor de oudere generatie misschien wel waarde heeft. Hijzelf heeft niet zoveel met het koningshuis. En hij vraagt zich af of dat grote regeringsvliegtuig niet beter evacuees had kunnen vervoeren.

Hij heeft niet veel met Nederland. Wij met Sint-Maarten evenmin. Want we kennen dit eiland toch vooral van de aardrijkskundeles. Dat neemt niet weg dat mensen in nood te allen tijde geholpen moeten worden. Waar dan ook in de wereld en in allerlei gradaties. Dus ook in Groningen. Maar dat kennen we eveneens alleen maar van de aardrijkskundeles en door Freek de Jonge en Jan Mulder. Daar werd de geldkraan niet zo ver voor opengedraaid. De gaskraan wel.

 

’s Avonds is het dan zover. Zowel RTL Late Night als Pauw laat live de uitslag zien van wat de inzamelingsactie heeft opgeleverd. Met een druk op de knop laat Irene Moors de eindstand zien: 13 miljoen euro! Uitgerekend weervrouw Helga van Leur komt close-up in beeld. Ze ontploft zowat van blijdschap alsof ze een schuldgevoel heeft dat ze orkaan Irma niet heeft kunnen keren.

 

Opmerkelijk is de reactie van Jeroen Pauws gast Kees van Kooten, die op karakteristieke wijze zegt dat het beter was geweest om de gezinnen persoonlijk financieel tegemoet te komen en verder te helpen: ‘Zoveel mensen wonen er niet op Sint-Maarten.’ Hij rekent voor hoeveel gezinnen er ongeveer moeten zijn…

 

Het Rode Kruis zorgt ervoor dat al het geld en/of de goederen bij de juiste mensen terecht zullen komen. Dat zal wel. Maar wie garandeert mij dat tot ‘de juiste mensen’ niet die dozen sjouwende criminelen behoren?